Wat een mens al niet allemaal voor elkaar moet hebben om zijn tuin te laten zien aan de goegemeente.

De borders mogen geen brandnetels bevatten.

De papavers moeten zodanig toegesproken worden dat ze massaal aanstaande zondag in de bloei staan.

Die vreselijke hagen moeten allemaal geknipt zijn, en niet zo van vlug vlug, nee van recht en netjes.

De ongekeerde haha moet gemaaid.

De  uitgebloeide rozen moeten tot op het eerste vijftallige blaadje afgeknipt worden.

De walnoten in zakjes om te verkopen.

 De stoelen moeten klaar staan, het pad geveegd, de vijver bijgevuld: het houdt niet op.

En dan de buienradar he, die moet zodaig bijgesteld worden dat ie iedereeen een prachtige dag belooft. Belooft en ook geeft.

Hoe omkoopbaar zou die zijn?

Onze tuin is een slagveld. Het lijkt wel leuk en lief: de Lente. Maar het is leven of dood, eten of gegeten worden, voeren of laten uithongeren.

De pimpelmeesjes vliegen zich een slag in de lucht. Om de minuut komt een van de ouders de nestkast inschieten met wat wurmpjes of luizen. Zelf vermageren ze zienderogen.

De kat heeft vanochtend een jonge lijster gevangen. Dat vonden we erger dan het hele nest met merels wat hij heeft uitgemoord (denken we). Merels zijn er genoeg, maar lijsters… De buurtlijster die iedere avond in een straatboom de geweldigste muziek te berde brengt heeft recht op nakomelingen. Maar ja, laat de hond en kat maar eens twee maanden binnen.

De hond kwam onlangs van onder tot boven besmeurd met bloed even langs. Op weg naar nog een avontuur. De gele fanatieke blik in zijn ogen verried dat hij zich niet zomaar op de deel zou laten opsluiten.

Net nog een alarmbel: de kat zat achter een van de laatste konijntjes aan. Nu zijn konijntjes schattig, maar ze vreten wel aan mijn bruine basilicum, dat het zo goed doet in de bruinrode border. Wij sprintten naar het weitje en joegen daardoor de kat juist de heg in, achter het konijnenbundeltje aan en sloten ze op tussen ons en het gaas wat in de heg zit verstopt. Hier komt het spreekwoord van: de kat op het konijnenspek binden.

Maar nu het ergste in deze strijd: er woont een vos op ons terrein. Al eerder zagen we een soort hol, maar ja, wat weten wij van holen. Nu vind ik iedere dag een groot uitwerpsel dat volgens mijn sporenboekje van een vos moet zijn: dun, kronkelig uiteinde, 10 cm lang met een wittige kop, dat duidt op opgeloste botten in zijn darmen.

Dus: een vos, konijnen, kat, hond, vogels, waaronder ook van die vleeseters als vlaamse gaaien en ziedaar:

Our garden is a battlefield.

terug naar: www.opentuinbijnijmegen.nl

Bij het ontwaken zat er een harde roffel achter mijn ogen. Het bleek een bonte specht te zijn, met rode vlek op zijn kop, die op onze houten tuintafel de restanten van de pinda’s in het netje voor meesjes aan het stukhakken was. Een specht. Op de tuintafel! Dat is dus een gat in de tuintafel. Maar wel een mooi gezicht. Dat dat beest geen hoofdpijn krijgt. Of een shaken baby syndroom. (demonstratie daarvan: een ei in een glazen jampot en dan rammelen. Het ei spat als babyhersentjes tegen het glas). Maar een specht schijnt een dikwandige hersenpan te hebben en een snavel met een veersysteem.

Toen ik die specht zo zag headbangen moest ik aan Tina Turner denken.  Ik ben naar haar afscheidsconcert in het Gelredome geweest. Ben eigenlijk geen Tina fan, ik vind dat ze te veel schreeuwt, maar nu ben ik om: wat een mens, wat een stem, wat een energie en wat een benen! Voor een bijna 70jarige! Dus dat wil ik nu ook: zo oud worden. Het liefst toch op mijn 65^e met de AOW, ondanks wat die bonden nu hebben gekokelefoesd met de regering. Maar dan wel als Tina in de AOW.

Ik heb daarom wat korte rokjes uit de kast gevist. Qua benen vind ik dat het kan, qua buik wat minder, maar daar hangen we wat voor.

En ik ben van plan om weer wat Tina gras in de tuin te planten. Carex buchananii. Heb ik al eerder gedaan: dat gras met die warrige rooiige uitstraling. Mijn Tina walk was dat. Helaas was dat gras niet winterhard.

Tina wel. Tina is winterhard.