terug naar: www.opentuinbijnijmegen.nl

Bij het ontwaken zat er een harde roffel achter mijn ogen. Het bleek een bonte specht te zijn, met rode vlek op zijn kop, die op onze houten tuintafel de restanten van de pinda’s in het netje voor meesjes aan het stukhakken was. Een specht. Op de tuintafel! Dat is dus een gat in de tuintafel. Maar wel een mooi gezicht. Dat dat beest geen hoofdpijn krijgt. Of een shaken baby syndroom. (demonstratie daarvan: een ei in een glazen jampot en dan rammelen. Het ei spat als babyhersentjes tegen het glas). Maar een specht schijnt een dikwandige hersenpan te hebben en een snavel met een veersysteem.

Toen ik die specht zo zag headbangen moest ik aan Tina Turner denken.  Ik ben naar haar afscheidsconcert in het Gelredome geweest. Ben eigenlijk geen Tina fan, ik vind dat ze te veel schreeuwt, maar nu ben ik om: wat een mens, wat een stem, wat een energie en wat een benen! Voor een bijna 70jarige! Dus dat wil ik nu ook: zo oud worden. Het liefst toch op mijn 65^e met de AOW, ondanks wat die bonden nu hebben gekokelefoesd met de regering. Maar dan wel als Tina in de AOW.

Ik heb daarom wat korte rokjes uit de kast gevist. Qua benen vind ik dat het kan, qua buik wat minder, maar daar hangen we wat voor.

En ik ben van plan om weer wat Tina gras in de tuin te planten. Carex buchananii. Heb ik al eerder gedaan: dat gras met die warrige rooiige uitstraling. Mijn Tina walk was dat. Helaas was dat gras niet winterhard.

Tina wel. Tina is winterhard.