naar onze tuin d'Alde Coninckshof

Ik had kweker moeten worden. Een moederplant op een afgelegen stukje land, waar toch niemand naar om kijkt en dan in het voorjaar scheuren…. Heerlijk: er komen wel 6 a 15 planten van die ene moederplant af.

Kom daar maar eens om bij je bank. Niks de beloofde zoveel procent op je spaargeld of je koopsompolis. Sinds de kredietcisis hebben de Belgen die hun pensioen lekker veilig bij de Fortis bank hadden, een lege beurs: geen pensioen. Waar van te leven na je 65^e? Ik zou het niet weten. De lucht? Of: voor niets gaat de zon op?

Nee, dan mijn heldhaftige move om mijn spaargeld, dat zo slinks naar de ING was verhuisd terwijl ik zo zeker wist dat dat veilig stond bij de moeder aller banken, de Postbank, over te hevelen naar de Triodos bank. Want:: kleinschalig, want :investeert in duurzaamheid. En Duurzaamheid moet plotsklaps de grote redding zijn, terwijl wij mensen uit de 60er jaren dat allemaal zeiden. Maar toen hoonlachten ze.

Affiijn. die overstap naar Triodos duurde wel 3 weken. Je digitaal inschrijven gaat in een vloek en een zucht, maar werkelijk lid worden duurt net zo lang als vroeger in het voor digitale tijdperk.

Mijn geldje staat erop. De ING bank kan omvallen voor mijn part.

Maar ondertussen zijn mijn moederplantjes gescheurd tot het 6-voudige. Waar haal je zo’n rendement? Geen 3 %, maar 600 %. Looptijd: een jaar. Investering: 4 dagen rugpijn. Bonus: zien we nog wel.

Ik word kweker.

naar onze tuin d'Alde Coninckshof

Ook zo’n last van mollen? De Waal staat hoog en dat is altijd een periode van een hausse aan mollen onder de tuin. De mollen wordeen verdreven in de uiterwaarden en komen dan een kilometertje verder naar eten zoeken.

Mijn voeten zakken overal weg in het graspaden van de tuin door de oppervlakkige, net onder de graszoden lopende gangen van de mollen. Hobbel de bobbel. Hoe dat nu weer weg te krijgen?

Verderop is een lang lint van molshopen. De vooruitgeschoven aarde vanuit de jachtgangen van de mol. Die jachtgangen lopen heel diep en van daaruit graaft de mol schuine gangen naar boven waarbij hij met zijn sterke klauwen de grond vooruitschuift en boven de grond deponeert.

En die aarde is steriel, van diep komt ie, geen onkruidje zit erin. En verbazingwekkend: bij ons is het zandgrond met kiezel wat naar boven komt, terwijl de tuin nogal kleiig is. Van zo diep komt die grond.

Maar ieder nadeel heb zijn voordeel: door die kruimige, zandige en steriele aarde heb ik goede zaaigrond. Ik schep de molshoop in een kruiwagen. Zeef de aarde of als dat te lang duurt dan vis ik zelf de kiezeltjes er uit. Ik meng het met potgrond en: kijk aan! Zaai en stekgrond.

Wat potjes gevuld voor stekjes. Wat AH vleesschalen voor zaadjes en wat wc-rollen voor die leuke klimmende eenjarigen die Groei & Bloei ons cadeau gaf. En vooral: wat voorpret voor wat er allemaal aan moois uit gaat komen.

Terwijl de laatste resten van de Weurtse carnavalsoptocht lang ons huis toeterden hesen wij de laatste resten van de plakkaten rietachtigen uit de vijver. Allemachtig, wat een gewicht, wat een ellende.

De vijver was lek, het hele jaar al en dat is geen fijn gezicht. Het zwarte rubberfolie zag er wel erg onnatuurlijk uit. Uiteraard was het een leuk gespreksonderwerp met onze tuingasten, maar het deed duidelijk afbreuk aan de tuinbelevenis die we toch wilden zijn.

Maar waar, o waar zat het lek? Niets te zien op de rand waar het water bleef steken. Ik ben zelfs nog in het allerheetst van de zomer in badpak de vijver ingegaan. Zorgvuldig heb ik alle randen afgezocht, en dat is een heel eind in onze vijver van 20 meter lang en 7 meter breed. Bloedzuigers en de Ziekte van Weil heb ik getrotseerd, maar alles voor nop: geen gat.

De andere mogelijkheid was: heveling. Waar een tweetal grote velden van rietachtige waterplanten de kant raakten, klommen er zelfs een flink aantal over de rubber rand en woekerden rustig in de borders verder. Die zouden via hun zompige wortels water kunnen overhevelen. Na maanden heen en weer gepraat, hakten we de knoop door: die planten moesten eruit.

In de carnavalsvakantie dus: net op het moment dat het ijs is gesmolten. Met de handen in het ijskoude water, uit alle macht zagend en trekkend aan de wortelmassa’s die wel 30 cm dik waren geworden. Nog net niet achterover in volle lengte in de vijver gevallen. Maar wel zo ongeveer de rug gebroken.

En het is gelukt: twee zagen kapot van alle stenen die zich tussen de wortels bevonden. Kilo’s en kilo’s plantaardige resten. En op het allerlaatst: stak ik met de schep dwars door de folie.

Dat geluk hebben we nu: we weten definitief dat de vijver lek is.

Het voordeel van sneeuw is dat je eindelijk eens kan merken hoeveel dieren er s’nachts door je tuin banjeren. S'ochtends is het "maagdelijk"" wit van je grasveld bespikkeld met allerhande sporen. De meesten kan ik niet thuisbrengen maar zo langzamerhand kreeg ik toch een paar nachtbezoekers in de gaten. Zo was er een groot spoor van een vogel, met een teen naar achteren. En ja hoor, dat moet een fazant zijn geweest, een prachtige haan die telkens iets dichter bij het terras durfde te komen. Toen we daar fazantenvoer hadden gestrooid waagde hij zich tot ongeveer een meter voor de terrasdeuren. Schitterend, wat een kleuren.

Nu de sneeuw weg is, vertoont hij zich af en toe in de bomen achter de vijver. Vanmorgen werden we door een hels gekakel gewekt: meneer zat in de wilg luidkeels te schreeuwen tegen een grijzer ogend exemplaar. Een vrouwtje, leek het. Ha fijn, de lente begon! Dit moest het baltsen van de fazanten zijn. Helaas, toen beiden wegvlogen had ook de grijze een lange staart. Dus: een zich vergissend mannetje dat wanhopig naar een verkeerde lonkte? Of een vader die zijn zoon leerde hoe zich manhaftig te gedragen? Of een homofiele fazant?

Zo zagen we in de sneeuw ook grote afdrukken van…. Tja, van wat? Volgens mij van een hert. In een tuin! Kan toch niet. Nou, we zitten 1 km van de uiterwaarden en zijn omringd door fruitboomgaarden, waar wild natuurlijk makkelijk kan schuilen. Maar we grenzen ook aan een provinciale weg. Een ree of een hert? In ieder geval een beest dat s’nachts de hele tuin rond loopt: in het bos, langs de border, tot bij de kas en de moestuin.

Ten einde raad kocht ik een duur maar speciaal boek: de Diersporengids Van Trion Natuur € 39,50.

En ik ben er uit. We hebben een eland in de tuin.