Een tuin onderhouden is een avontuur. Lees mee! http://tuinspinsels.active24blog.com/ Thu, 23 Feb 2012 03:22:26 +0100 Active Blog by Active 24 www.active24.com Sun, 08 Feb 2009 22:23:00 +0100 http://tuinspinsels.active24blog.com/23342/ Wat een mens al niet allemaal voor elkaar moet hebben om zijn tuin te laten zien aan de goegemeente. De borders mogen geen brandnetels bevatten. De papavers moeten zodanig toegesproken worden dat ze massaal aanstaande zondag in de bloei staan. Die vreselijke hagen moeten allemaal geknipt zijn, en niet zo van vlug vlug, nee van recht en netjes. De ongekeerde haha moet gemaaid. De  uitgebloeide rozen moeten tot op het eerste vijftallige blaadje afgeknipt worden. De walnoten in zakjes om te verkopen.  De stoelen moeten klaar staan, het pad geveegd, de vijver bijgevuld: het houdt niet op.   En dan de buienradar he, die moet zodaig bijgesteld worden dat ie iedereeen een prachtige dag belooft. Belooft en ook geeft. Hoe omkoopbaar zou die zijn? claudiaroskam@hetnet.nl Wed, 17 Jun 2009 15:39:00 +0100 http://tuinspinsels.active24blog.com/22925/ Onze tuin is een slagveld. Het lijkt wel leuk en lief: de Lente. Maar het is leven of dood, eten of gegeten worden, voeren of laten uithongeren. De pimpelmeesjes vliegen zich een slag in de lucht. Om de minuut komt een van de ouders de nestkast inschieten met wat wurmpjes of luizen. Zelf vermageren ze zienderogen. De kat heeft vanochtend een jonge lijster gevangen. Dat vonden we erger dan het hele nest met merels wat hij heeft uitgemoord (denken we). Merels zijn er genoeg, maar lijsters… De buurtlijster die iedere avond in een straatboom de geweldigste muziek te berde brengt heeft recht op nakomelingen. Maar ja, laat de hond en kat maar eens twee maanden binnen. De hond kwam onlangs van onder tot boven besmeurd met bloed even langs. Op weg naar nog een avontuur. De gele fanatieke blik in zijn ogen verried dat hij zich niet zomaar op de deel zou laten opsluiten. Net nog een alarmbel: de kat zat achter een van de laatste konijntjes aan. Nu zijn konijntjes schattig, maar ze vreten wel aan mijn bruine basilicum, dat het zo goed doet in de bruinrode border. Wij sprintten naar het weitje en joegen daardoor de kat juist de heg in, achter het konijnenbundeltje aan en sloten ze op tussen ons en het gaas wat in de heg zit verstopt. Hier komt het spreekwoord van: de kat op het konijnenspek binden. Maar nu het ergste in deze strijd: er woont een vos op ons terrein. Al eerder zagen we een soort hol, maar ja, wat weten wij van holen. Nu vind ik iedere dag een groot uitwerpsel dat volgens mijn sporenboekje van een vos moet zijn: dun, kronkelig uiteinde, 10 cm lang met een wittige kop, dat duidt op opgeloste botten in zijn darmen. Dus: een vos, konijnen, kat, hond, vogels, waaronder ook van die vleeseters als vlaamse gaaien en ziedaar: Our garden is a battlefield.       claudiaroskam@hetnet.nl Thu, 07 May 2009 21:04:00 +0100 http://tuinspinsels.active24blog.com/22914/ De Koningin droeg een robe van rood-oranje met franjes aan de randen. Ze leek op een wiegelende, glimlachende tulp. Haar hoed was rood en ontbeerde de zwarte knop waar een parachutist op zou kunnen landen. Even Apeldoorn bellen… Het was het ultieme koninginnedagsfeertje. Zoals altijd: mooi weer, wat je noemt een oranjezonnetje. Het echte Hollandgevoel. De prinsen deden sportief en hingen met lussen om hun edelste delen in de bomen. Maxima zag er natuurlijk het leukst uit en iedereen was blij. Ik was het terras in meistemming aan het brengen. Kon niet wachten tot na de ijsheiligen. Nu was het het moment en nu moest het gebeuren. Het gebeurde ook, maar niet wat iedereen verwachtte. De parachutist bleek zich gelanceerd te hebben in een zwarte Suzuki. Wat denkt zo’n man als hij moedwillig nog wat straatjes is omgereden omdat hij eerst teruggestuurd is bij een afzetting? Ze krijgen me niet plat? Ik zal ze, kostte wat kost? Wat denkt zo’n man als hij de voet op het gaspedaal zet en slalommend de gaten in de wegversperring neemt? Zie je wel? Ik wist het wel. Een Kutbeveiliging? Wat denkt zo’n man als hij de haag van mensen voor zich ziet, met kinderen op de schouders van hun papa. Met mensen in mooie pakken omdat ze een optreden voor de koningin gaan doen? Fuck you? Donderop? Kop eraf? Ik kan me niets voorstellen. Helemaal niets. De dag erna was ik in de bollenvelden van Zuidholland. Lisse, Sassenheim. Ook heel erg Hollands. Met tulpen gaat het zo: eerst prachtig in bloei staan en dan: kop eraf!     claudiaroskam@hetnet.nl Wed, 06 May 2009 21:29:00 +0100 http://tuinspinsels.active24blog.com/22778/     Op dit moment staan alle bermen te stralen van de duizenden paardebloemen, onderbroken door lila spikkels: de Pinksterbloem. Hier wordt ik helemaal blij van. Paardebloemen zijn multigenietbaar: als ze stralend bloeien en als de witte pluisjes je in staat stellen een wens te doen. Eigenlijk vind ik ze ook machtig mooi in de border. Maar ik weet dat mijn tuinbezoekers dan denken: hier is iemand bezig die niet netjes is op de tuin. Dus, volgzaam tiepje als ik ben, ga ik ze in de border te lijf met riek, uitsteekmes enzovoorts. Op beurzen zie je al apparaatjes die een klein kloddertje zout op de paardebloem strooien en daar heeft ie schijnbaar niet van terug. Bovendien: het kan veranderen. Ooit ging ik mee met een ganzenexcursie in Friesland. De meeste vogels zijn voor mij unidentified flying objects. Maar ganzen wilde ik wel eens zien en ik mocht bij de gratie Gods mee, want mijn toenmalige echtgenoot was een vogelaar. We reden de hele dag over kleine weggetjes in Friesland op zoek naar ganzen en af en toe schoven we op de buik achter een dijk, waarachter gelukkig een hele horde ganzen verbleef. En wee je gebeente als je hoestte of anderszins de ganzen deed opvliegen. Achter je verrekijker diende je te mompelen dat je nu een geelgerande dikwang-gans had gezien. Op de terugweg riep ik hard: STOP. Alle biologen dachten dat ik op z’n minst een grijstenige wouw had gespot, maar ik zag wat kokmeeuwen heel aardig tegen elkaar doen. Een gesis steeg op. Overigens had ik hun woede al op mij geladen toen ze verheugd riepen dat ze een smient zagen en ik het recept van gegrilde smient op Koreaanse wijze citeerde. Toen kookte ik nog. Maar ondertussen zijn ganzen zo gewoon als een vroegere mus geworden. Praktisch het hele jaar door vliegen ze over mijn huis. Ze schijnen voor sommige boeren een plaag te zijn en men verdenkt hen er al van de vogelgriep te verspreiden. Zo zie je maar weer: wat zeldzaam is kan heel normaal worden en wat heel normaal is kan zeldzaam worden. Dus: koesteren die paardenblom. claudiaroskam@hetnet.nl Sun, 26 Apr 2009 21:44:00 +0100 http://tuinspinsels.active24blog.com/22356/ terug naar: www.opentuinbijnijmegen.nl Bij het ontwaken zat er een harde roffel achter mijn ogen. Het bleek een bonte specht te zijn, met rode vlek op zijn kop, die op onze houten tuintafel de restanten van de pinda’s in het netje voor meesjes aan het stukhakken was. Een specht. Op de tuintafel! Dat is dus een gat in de tuintafel. Maar wel een mooi gezicht. Dat dat beest geen hoofdpijn krijgt. Of een shaken baby syndroom. (demonstratie daarvan: een ei in een glazen jampot en dan rammelen. Het ei spat als babyhersentjes tegen het glas). Maar een specht schijnt een dikwandige hersenpan te hebben en een snavel met een veersysteem. Toen ik die specht zo zag headbangen moest ik aan Tina Turner denken.  Ik ben naar haar afscheidsconcert in het Gelredome geweest. Ben eigenlijk geen Tina fan, ik vind dat ze te veel schreeuwt, maar nu ben ik om: wat een mens, wat een stem, wat een energie en wat een benen! Voor een bijna 70jarige! Dus dat wil ik nu ook: zo oud worden. Het liefst toch op mijn 65e met de AOW, ondanks wat die bonden nu hebben gekokelefoesd met de regering. Maar dan wel als Tina in de AOW. Ik heb daarom wat korte rokjes uit de kast gevist. Qua benen vind ik dat het kan, qua buik wat minder, maar daar hangen we wat voor. En ik ben van plan om weer wat Tina gras in de tuin te planten. Carex buchananii. Heb ik al eerder gedaan: dat gras met die warrige rooiige uitstraling. Mijn Tina walk was dat. Helaas was dat gras niet winterhard. Tina wel. Tina is winterhard. claudiaroskam@hetnet.nl Wed, 25 Mar 2009 12:03:00 +0100 http://tuinspinsels.active24blog.com/22061/ naar onze tuin d'Alde Coninckshof Ik had kweker moeten worden. Een moederplant op een afgelegen stukje land, waar toch niemand naar om kijkt en dan in het voorjaar scheuren…. Heerlijk: er komen wel 6 a 15 planten van die ene moederplant af. Kom daar maar eens om bij je bank. Niks de beloofde zoveel procent op je spaargeld of je koopsompolis. Sinds de kredietcisis hebben de Belgen die hun pensioen lekker veilig bij de Fortis bank hadden, een lege beurs: geen pensioen. Waar van te leven na je 65e? Ik zou het niet weten. De lucht? Of: voor niets gaat de zon op? Nee, dan mijn heldhaftige move om mijn spaargeld, dat zo slinks naar de ING was verhuisd terwijl ik zo zeker wist dat dat veilig stond bij de moeder aller banken, de Postbank, over te hevelen naar de Triodos bank. Want:: kleinschalig, want :investeert in duurzaamheid. En Duurzaamheid moet plotsklaps de grote redding zijn, terwijl wij mensen uit de 60er jaren dat allemaal zeiden. Maar toen hoonlachten ze. Affiijn. die overstap naar Triodos duurde wel 3 weken. Je digitaal inschrijven gaat in een vloek en een zucht, maar werkelijk lid worden duurt net zo lang als vroeger in het voor digitale tijdperk. Mijn geldje staat erop. De ING bank kan omvallen voor mijn part. Maar ondertussen zijn mijn moederplantjes gescheurd tot het 6-voudige. Waar haal je zo’n rendement? Geen 3 %, maar 600 %. Looptijd: een jaar. Investering: 4 dagen rugpijn. Bonus: zien we nog wel. Ik word kweker. claudiaroskam@hetnet.nl Sun, 08 Mar 2009 19:15:00 +0100 http://tuinspinsels.active24blog.com/21958/   naar onze tuin d'Alde Coninckshof                       Ook zo’n last van mollen? De Waal staat hoog en dat is altijd een periode van een hausse aan mollen onder de tuin. De mollen wordeen verdreven in de uiterwaarden en komen dan een kilometertje verder naar eten zoeken. Mijn voeten zakken overal weg in het graspaden van de tuin door de oppervlakkige, net onder de graszoden lopende gangen van de mollen. Hobbel de bobbel. Hoe dat nu weer weg te krijgen? Verderop is een lang lint van molshopen. De vooruitgeschoven aarde vanuit de jachtgangen van de mol. Die jachtgangen lopen heel diep en van daaruit graaft de mol schuine gangen naar boven waarbij hij met zijn sterke klauwen de grond vooruitschuift en boven de grond deponeert. En die aarde is steriel, van diep komt ie, geen onkruidje zit erin. En verbazingwekkend: bij ons is het zandgrond met kiezel wat naar boven komt, terwijl de tuin nogal kleiig is. Van zo diep komt die grond. Maar ieder nadeel heb zijn voordeel: door die kruimige, zandige en steriele aarde heb ik goede zaaigrond. Ik schep de molshoop in een kruiwagen. Zeef de aarde of als dat te lang duurt dan vis ik zelf de kiezeltjes er uit. Ik meng het met potgrond en: kijk aan! Zaai en stekgrond. Wat potjes gevuld voor stekjes. Wat AH vleesschalen voor zaadjes en wat wc-rollen voor die leuke klimmende eenjarigen die Groei & Bloei ons cadeau gaf. En vooral: wat voorpret voor wat er allemaal aan moois uit gaat komen. claudiaroskam@hetnet.nl Sun, 01 Mar 2009 19:16:00 +0100 http://tuinspinsels.active24blog.com/21864/                                        Terwijl de laatste resten van de Weurtse carnavalsoptocht lang ons huis toeterden hesen wij de laatste resten van de plakkaten rietachtigen uit de vijver. Allemachtig, wat een gewicht, wat een ellende. De vijver was lek, het hele jaar al en dat is geen fijn gezicht. Het zwarte rubberfolie zag er wel erg onnatuurlijk uit. Uiteraard was het een leuk gespreksonderwerp met onze tuingasten, maar het deed duidelijk afbreuk aan de tuinbelevenis die we toch wilden zijn. Maar waar, o waar zat het lek? Niets te zien op de rand waar het water bleef steken. Ik ben zelfs nog in het allerheetst van de zomer in badpak de vijver ingegaan. Zorgvuldig heb ik alle randen afgezocht, en dat is een heel eind in onze vijver van 20 meter lang en 7 meter breed. Bloedzuigers en de Ziekte van Weil heb ik getrotseerd, maar alles voor nop: geen gat. De andere mogelijkheid was: heveling. Waar een tweetal grote velden van rietachtige waterplanten de kant raakten, klommen er zelfs een flink aantal over de rubber rand en woekerden rustig in de borders verder. Die zouden via hun zompige wortels water kunnen overhevelen. Na maanden heen en weer gepraat, hakten we de knoop door: die planten moesten eruit. In de carnavalsvakantie dus: net op het moment dat het ijs is gesmolten. Met de handen in het ijskoude water, uit alle macht zagend en trekkend aan de wortelmassa’s die wel 30 cm dik waren geworden. Nog net niet achterover in volle lengte in de vijver gevallen. Maar wel zo ongeveer de rug gebroken. En het is gelukt: twee zagen kapot van alle stenen die zich tussen de wortels bevonden. Kilo’s en kilo’s plantaardige resten. En op het allerlaatst: stak ik met de schep dwars door de folie. Dat geluk hebben we nu: we weten definitief dat de vijver lek is. claudiaroskam@hetnet.nl Mon, 23 Feb 2009 21:27:00 +0100 http://tuinspinsels.active24blog.com/21837/                                    Het voordeel van sneeuw is dat je eindelijk eens kan merken hoeveel dieren er s’nachts door je tuin banjeren. S'ochtends is het "maagdelijk"" wit van je grasveld bespikkeld met allerhande sporen. De meesten kan ik niet thuisbrengen maar zo langzamerhand kreeg ik toch een paar nachtbezoekers in de gaten. Zo was er een groot spoor van een vogel, met een teen naar achteren. En ja hoor, dat moet een fazant zijn geweest, een prachtige haan die telkens iets dichter bij het terras durfde te komen. Toen we daar fazantenvoer hadden gestrooid waagde hij zich tot ongeveer een meter voor de terrasdeuren. Schitterend, wat een kleuren. Nu de sneeuw weg is, vertoont hij zich af en toe in de bomen achter de vijver. Vanmorgen werden we door een hels gekakel gewekt: meneer zat in de wilg luidkeels te schreeuwen tegen een grijzer ogend exemplaar. Een vrouwtje, leek het. Ha fijn, de lente begon! Dit moest het baltsen van de fazanten zijn. Helaas, toen beiden wegvlogen had ook de grijze een lange staart. Dus: een zich vergissend mannetje dat wanhopig naar een verkeerde lonkte? Of een vader die zijn zoon leerde hoe zich manhaftig te gedragen? Of een homofiele fazant? Zo zagen we in de sneeuw ook grote afdrukken van…. Tja, van wat? Volgens mij van een hert. In een tuin! Kan toch niet. Nou, we zitten 1 km van de uiterwaarden en zijn omringd door fruitboomgaarden, waar wild natuurlijk makkelijk kan schuilen. Maar we grenzen ook aan een provinciale weg. Een ree of een hert? In ieder geval een beest dat s’nachts de hele tuin rond loopt: in het bos, langs de border, tot bij de kas en de moestuin. Ten einde raad kocht ik een duur maar speciaal boek: de Diersporengids Van Trion Natuur € 39,50. En ik ben er uit. We hebben een eland in de tuin. claudiaroskam@hetnet.nl Sat, 21 Feb 2009 18:18:00 +0100 http://tuinspinsels.active24blog.com/21625/ Dat valt niet emee. Tuin te spinselen. Zeker niet als het al verdomde lang zo koud is. Wat nou klimaatverandering? Wat nou smeltende ijskappen?  Hier zijn ze die ijskappen. Op onze vijver. Al zeker een maand als het niet langer is. Net geen elfstedentocht,. Net door de neus geboord, Maar ook geen lente, niks niet. Wel kleumende vogelds: de patrijzen komen voor het voorrraam. De fazant komt iedere dag bedelen aan de terrasdeur. Twee ooievaars scheren laag over de vijver. Ijsvogeltjes zijn bevroren. Hopelijk de eikenprocessierupsen ook, ook al lopen de meningen daarover uiteen. En ik wil zo graag: Lente!!   claudiaroskam@hetnet.nl Sun, 08 Feb 2009 22:23:00 +0100